HomeNieuwsArtikelenDe expertWeblogReizenForumChat
GezinssituatiesBoekenLinksAdressenPollsKalenderOver onsRegistreren

   Home / Weblog
inloggen
wachtwoord vergeten Lees verder
 
Loginnaam
Wachtwoord
Altijd ingelogd blijven
 

zoeken
 
 

 
 

nu online
 
Leden0
Gasten4
Anoniem0
Laatst ingelogd:

forum
 
08-09-2021:
Birdnesting tijdens de scheiding, een vraag
Was ik weer even

01-06-2017:
Voorstellen

28-05-2017:
Koop kwaliteit paspoort, bestuurder licentie, ID-kaarten, diploma, visa, master kaarten bankbiljette
Koop kwaliteit paspoort, bestuurder licentie, ID-kaarten, diploma, visa, master kaarten bankbiljette

10-05-2017:
Vakantie berichten plaatsen

25-01-2017:
Ik zoek leuk contact om af en toe leuke dingen doen samen met mijn dochter. Omgeving Groningen.

02-01-2017:
Gezocht happy single moeders voor dagje weg, uitgaan etc.

28-12-2016:
Problemen met Exen

28-10-2016:
Inzichten scheiding

15-09-2016:
Ik sta nog steeds na bijna 4 jaar uit elkaar op de hypotheek

27-06-2016:
Hier ben ik dan..

03-06-2016:
Wie woont er in....

11-04-2016:
Ik ben er eindelijk uit, ik wil scheiden. Maar durf niet, vanwege de kinderen

06-04-2016:
Wat nu..

30-03-2016:
Hulp studiekeuze kind

26-03-2016:
Hoi allemaal

24-03-2016:
Tranenkraantje

17-02-2016:
Alleen staande ouder

09-02-2016:
Even voorstellen

01-02-2016:
Problemen met Forum, OPGELOST??!

26-12-2015:
Eindwerk: op zoek naar BAM`s

23-12-2015:
Whatsapp gesprek stiefmoeder stiefzoon. Is dit normaal?sapp gesprek stiefmoeder stiefzoon. Is dit normaal?

24-11-2015:
Hulp nodig, toestemming andere ouder

23-11-2015:
Hoi hoi vanuit Amsterdam

 

weblog
 
 

De cavia is dood

26 november 2007

Toen ik een jaar of vijftien, zestien was kreeg ik voor mijn verjaardag cavia`s. Mijn vader had stiekem een grote houtenbak gemaakt. Een vierkant ding op pootjes zodat ze geen last van tocht zouden hebben. Mooi bruin gebeitst, nachthok er in en gaatjes in een van de zijkanten waar het beugeltje voor de drinkfles door kon. Niets vermoedend kwam ik `s middags mijn kamer in en ineens stond daar, in het midden, mijn verjaardagscadeau. Ik noemde ze, heel origineel, Knabbel en Babbel. Knabbel en Babbel bleken van een sterk geslacht, zij bereikten de leeftijd van zeven en negen jaar. Achteraf ben ik er van overtuigd dat dat mede en misschien zelfs wel voorál door de goede zorgen van mijn moeder kwam. Zoals een puber betaamd, was ik vooral in de beestjes geïnteresseerd als ik niets anders te doen had en vond ik het met name leuk om ze zo nu en dan op schoot te hebben en lekker met ze op mijn bedbank te zitten. Niet zelden werd ik `s morgens wakker met een suffige cavia onder mijn dekens ergens in de buurt van mijn grote teen. Het verschonen van het hok was een wekelijks terug kerend drama. Ik dacht er niet aan en als mijn moeder het mij hielp herinneren deed ik het niet, of met de groots mogelijke tegenzin. Het was een heel gedoe om de met cavia-urine doordrenkte kranten en platgewalste en met keutels gemengde houtkrullen uit de bak te scheppen en zo min mogelijk van de viezigheid naast de vuilniszak te gooien. Ik meen dat we die krullen eens in de twee maanden haalden bij de een of andere houtzagerij. Behalve een zorgzame aard heeft mijn moeder ook een neus voor goedkope adresjes. Ik kan me niet meer herinneren wie ze eten gaf. Maar gezien het feit dat ze zo oud zijn geworden, en mijn moeder kennende, hebben zij hun goede leven aan haar te danken. Toen ik trouwde verhuisde de cavia`s met me mee. En ik mag wel zeggen dat ik vanaf dat moment mijn verantwoordelijkheden op me nam. Ze bleven leven. Maar ook in die periode was ‘oma’ een ware steun voor Knabbel en Babbel. Regelmatig nam zij plastic zakjes met restanten van diverse groenvoer mee als zij kwam en gelukkig kwam zij vaak. Niet alleen vanwege de cavia`s overigens, maar voor de beestjes was het wel een prettige bijkomstigheid. Het was grappig om ze te horen piepen als mijn moeder met een knisperend zakje bij de houten bak stond, in de wetenschap dat er iets lekkers uit de lucht zou komen. Hetzelfde geluid dat ze maakten als de ijskast openging. Je zou het niet zeggen, maar het zijn best slimme beestjes, die cavia`s. Cavia`s worden volgens de boekjes niet zo oud en als ze zo`n vier of vijf jaar zijn ga je toch verwachten dat zij het hedendaagse leven zullen gaan verruilen voor een rustig bestaan in de cavia hemel. Aangezien Knabbel en Babbel niet aan die verwachting voldeden, en ik eerlijk gezegd niet veel met ze bezig was heb ik hun enthousiast gepiep ook wel eens gekscherend begroet met “Hallo caafjes! Ga eens dood!” We, mijn moeder en ik, hebben er vaak om gelachen. Want natuurlijk wilden we helemaal niet dat ze dood zouden gaan, maar het zou wel een heleboel zorg en werk schelen….
Uiteindelijk hielden de ouwetjes het toch niet vol en deden zij wat we al geruime tijd hadden gevraagd. Ze gingen dood. Met de tranen in de ogen werden de dappere beestje begraven in de tuin, bruine bak die mijn vader voor ze gemaakt had werd schoongemaakt en op zijn kant in de schuur gezet, onder het motto ‘je weet maar nooit’ en ‘zonde om weg te doen’, hoewel ik eigenlijk geen cavia`s of andere ‘kooi’ beesten meer wilde. Na de scheiding ging de bak mee en stond nog jaren ongebruikt in de schuur.

Gezien bovenstaand stukje geschiedenis was het natuurlijk een stomme zet om Sam voor zijn zevende verjaardag een cavia te geven. Maar wel een weloverwogen stomme zet waarbij ik incalculeerde dat de mama voor het eten geven en het verschonen van de kooi op zou draaien en Sam voornamelijk van het knuffelgedeelte zou zijn. Zo kwam Ted in ons leven. Een piep klein zwartbruin bolletje met pootje dat zijn naam te danken had aan zijn teddybeerachtige vacht. In verband met het jachtinstinct van onze Jack Russel besluit ik de prachtige houten bak die mijn vader ooit maakte niet te gebruiken. Door het gebrek aan een deksel zou het wel eens snel afgelopen kunnen zijn met het caviaatje en dat zou jammer zijn. Er kwam dus ook een nieuw hok. Een jaar lang kon Ted rekenen op de nodige liefde, aandacht en knuffels, en zélfs zo nu en dan een vers bakje voer van zijn baasje Sam. Natuurlijk was die pas zeven en stelde ik niet zulke hoge eisen aan zijn aandeel in de verzorging van het beestje. En eerlijk is eerlijk. Ik vond Ted ook best wel heel erg lief en koddig. Dus behalve dat ik van het eten en drinken was, zat hij ook wel eens bij mij op schoot. Maar toch was Ted best wel een beetje eenzaam. Zo besloten Sam en ik toen we in de plaatselijke dierenwinkel in een glazen kooi een heleboel kleine bolletjes zagen zitten zie veel leken op Ted een jaar terug. Eén bolletje viel in het bijzonder op. Eén en al lang haar in wit en lichtbruin met zo op het eerste gezicht geen voor- en geen achterkant en geen pootjes. Pas toen ik het pluizige ding op de hand van Sam zette bleek dat we inderdaad met een cavia te maken hadden en ging ik voor gaas. Gelukkig was Fred (want dat paste zo leuk bij Ted) ook een mannetje, net als zijn toekomstige maatje. Ik vind cavia`s leuk, maar niet te veel. Eenmaal thuis met de nieuwe huisgenoot maken we de kooi eerst goed schoon. Nieuw zaagsel er in, vers bakje voer en water en dan de twee beestjes tegelijk het hok in. Op hoop van zegen! De beestjes beginnen om elkaar heen te draaien en produceren een raar knorrend geluid, kennelijk bedoeld om vriendschap te sluiten want het mondde niet uit in een gruwelijk cavia gevecht maar in een gezellig samenzijn. Ted en Fred hadden het hartstikke leuk samen en Sam en ik hoefden ons niet schuldig te voelen als er eens een keer niet geknuffeld werd.

Ted en Fred verhuisden mee en werden samengesteld gezin cavia`s. Die vreugde was van korte duur want zoals goede pubers betamen zijn beesten leuk om er bij te hebben maar als het tijd gaat kosten zijn de papa danwel de mama de sigaar. Meer volk in huis betekende dus niet per definitie meer aandacht. Misschien dat er iets vaker dan voorheen in de kooi gekeken werd, maar uiteindelijk had er niemand echt heel veel belangstelling voor en om eerlijk te zijn stond die kooi in de toch al redelijk volle huiskamer behoorlijk in de weg. Het briefje ‘Caafje voeren anders gaat hij dood!’ ten spijt denkt Sam er nog steeds niet aan zijn cavia te voeren en raakt ook het knuffelen in de vergetelheid. L`histoire se répéter. En toch was ik van slag toen ik op een morgen in de kooi keek en zag dat de jongste cavia Fred, nog vóór zijn vierde levensjaar het tijdelijke met het eeuwige verwisseld had. Mijn letterlijke tekst was, snotterend: “Stom beest, wat doe je nou? Jij hebt helemaal er nog geen recht op om dood te gaan!” Alsof hij me zou horen en alsof het iets zou helpen. Er werd een gat gegraven in de tuin, en Fred kreeg daar zijn laatste rustplaats. Sam keek wat beteuterd, en liet en traan, maar niemand was verder écht lang van slag door het heen gaan van dit diertje. Ted ook niet trouwens. Hij leefde rustig voort en leek niet onder de indruk van, of verdrietig om het feit dat hij nu alleen was. En hij hield het lang vol. Hoewel zichtbaar ouder, magerder en langzamer ging alles goed. We waarschuwen Sam wel, voor het geval dat hij Ted een keer dood vindt, dat het beestje erg oud begint te worden en dat hij zich moet voorbereiden op de mogelijkheid. Ook al om te voorkomen dat hij het ooit opgehangen briefje te letterlijk neemt. Geen beest gaat bij ons dood door ondervoeding! Een week geleden dachten we toch dat het echt gebeurd was met hem. Hij zat in een hoekje van zijn kooi en maakte geluiden die ik nog niet eerder van hem gehoord had waarbij hij kokhalzende bewegingen maakte. Iets van tijdelijke aard zo bleek want ondanks dat ik hem de andere dag overleden dacht aan te treffen zat hij op zijn gemak aan wat voer te knabbelen. Tot gisteren. Als Sam halverwege de ochtend de deksel van de kooi haalt om die te gaan verschonen en “O jee!” uitroept vrees ik dat het ineens gebeurd is met Ted. Dat is het niet, maar het overlijden van het caviaatje is wel in aantocht. Hij ligt er sneu bij, op zijn zij, wat te maaien met zijn pootjes. Ik kniel bij de kooi en voel verdriet en berusting tegelijk. Het is in en in zielig om Ted zo te zien liggen, maar tegelijkertijd wisten we wel dat hij toch ook niet het eeuwige leven zou hebben. Dat het een oersterk beestje is blijkt aan de tijd die het in beslag neemt te overlijden. We leggen het ouwe beestje in een doekje in zijn kooi en gaan regelmatig kijken en over zijn kleine koppie aaien. Pas tegen het eind van de middag, als het buiten donker wordt, is hij echt dood. Gijs en ik sjouwen het hok naar de schuur en besluiten Ted de volgende dag te begraven. Inmiddels is dat gebeurd en ligt hij ergens in de buurt van zijn vroegere maatje. Onder een hosta in een hoekje van de tuin. De kooi staat klaar voor het grof vuil. Geen ‘je weet maar nooit’. Ik wil geen beesten in een kooi meer. Ze staan in de weg. Het kost tijd. Het kost geld. Je gaat je er aan hechten en dan gaan ze dood. En dat is toch elke keer weer een beetje verdrietig.


Reacties
Schrijf zelf een reactie Reageer
Nog geen reacties


overige weblog artikelen
9 mei 2012Witte chocolademousse
23 april 2012Wachten...(Loesis een beetje afgeleid...)
10 maart 2012Punt
25 februari 2012Egotripper
19 februari 2012Wat in mijn kop zit zit niet in mijn kont!
18 februari 2012Het mooie seizoen is weer begonnen!
11 februari 2012Te weinig tijd, of te veel boekjes?
6 februari 2012Ladies and gentleman..... Graag uw aandacht voor....
5 februari 2012Help! Ik ben oud! ;-)
28 januari 2012de Boer, Jantje de Boer
1 januari 2012Pieker je net, it kom doch oars
22 oktober 2011Out Of The Box
9 juli 2011Fijne vakantie
30 mei 2011Update
20 maart 2011Ladies and gentlemen....trrrr....! (Tromgeroffel)
28 februari 2011Social media
5 januari 2011Go with the flow
24 november 2010Erg Kip
16 oktober 2010Lastig
12 september 2010Ik heb er alle tijd voor
3 september 2010Maandag onder het mes!
26 juli 2010Koos Werkeloos
15 juni 2010Gras
12 mei 2010Het ultieme relaxen - sauna
5 februari 2010Het zekerst is het onzekere
28 december 2009Gewoon doorgaan
20 november 2009Iets heel anders...
27 oktober 2009Hoe vertel ik het mijn zoon.
17 september 2009Moeder ben je voor je hele leven....
17 augustus 2009Niets went zo snel als luxe
17 juli 2009Wederopbouw
1 juni 2009Even wennen
2 mei 2009`Gewoon` puber of opnieuw losgeslagen?
21 april 2009Dip
23 maart 2009Tijd over, energie voor tien, (te) makkelijk
13 februari 2009Medium
18 januari 2009Krokussen en narcissen
14 december 2008Vier seizoenen
2 december 2008Dag lief....
12 november 2008De chemo is niet aangeslagen
22 oktober 2008Lichtpuntje
4 oktober 2008Gijs is ongeneselijk ziek....
28 juli 2008Weet je wat ik zie als ik gedronken heb?
21 juni 2008I proudly present....
20 mei 2008Kinderachtig?
28 april 2008Rinus
31 maart 2008...en soms zit het een beetje tegen.
10 maart 2008Bladerdeeg plakt het beste aan de kant waar eerst het velletje zat.
10 februari 2008ff niks
22 januari 2008Kopen hoeft niet. Winkelen is ook leuk.
9 januari 2008Recept voor het opvoeden van pubers
31 december 2007Op naar 2008!
24 december 2007Zinloos geweld - blijf met je tengels van mijn kind af!
26 november 2007De cavia is dood
18 november 2007Loes - `Niet zeuren, doorzwemmen Jantje!`
4 november 2007Loes - Hondenmens
17 oktober 2007Loes - Mijmeringen boven de strijkplank
9 september 2007Loes - Ontucht
18 augustus 2007Loes - Alles weer normaal
21 juli 2007Loes - Een échte vakantie!
23 juni 2007Scrapkoorts - Gijs
3 juni 2007Niks om aan te trekken
24 april 2007Loes - Zorgen
13 maart 2007Loes - Samengesteld gezin perikelen.....de ex-vrouw
12 februari 2007Loes - Aan de korte riem
13 januari 2007Loes - Veranderingen
30 december 2006husseflus - het was een prachtjaar...
11 december 2006Loes: Ouderdomskwaaltjes en jeugdpuistjes
26 november 2006husseflus - de smaak van December...
25 oktober 2006husseflus - eens maar nooit weer.
18 oktober 2006Loes - Dag vriend
26 september 2006husseflus - nieuwe tijden
3 september 2006Loes - Vakantie
27 augustus 2006husseflus - aan de deur wordt niet gekocht!
8 augustus 2006Loes - Hij is kapot! #$%grmbl!#$%^!!
24 juli 2006husseflus - playbackshow
18 juli 2006Loes - Is er leven na de mobiel?
2 juli 2006husseflus - vliegen en doorgaan
26 juni 2006Loes - Ik ben het zat!
11 juni 2006Loes - leuk buurtje
21 mei 2006Loes - Dromen..... ;-)
2 april 2006Loes - Never a dull moment
2 maart 2006Peter - Carnaval
29 januari 2006Loes - Huishouden en huisregels
20 januari 2006Peter - Alleenstaand vaderschap
15 december 2005Loes - Dreumes van éénmetertachtig
3 december 2005Peter - Sinterklaasstress
1 november 2005Loes - Samengesteld gezin: moeilijk of anders?
3 oktober 2005Gijs - `Medewerker Operations Support m/v`
1 september 2005Loes - `Hij is er aan toe.`
7 juli 2005Gijs - Omdat ik het zeg!
1 februari 2005Loes - 3,4,5,6. - Samengesteld in de ruimste zin van het woord
1 september 2004Loes - Echte vrienden
1 juli 2004Gijs - Armpjes
1 juni 2004Loes - Zomervakantie
1 mei 2004Loes - En hoe is dat nu voor de kinderen?
1 april 2004Loes - Hier had ik wel zonder gekund...
1 maart 2004Loes - Kleine jongens worden groot
1 februari 2004Gijs - Eén vader, drie dochters.
1 januari 2004Loes - Gelukkig nieuwjaar!

 

   
   

Steun Stichting 1Ouder: bankrekeningnummer 341631892 o.v.v. donatie